Οι πατρίδες του Γ.Π. Σαββίδη

Στις 9 Ιουνίου 1995, δύο μέρες πριν από τον θάνατό του, ο Γ.Π. Σαββίδης, σε ομιλία του κατά την αναγόρευσή του ως επίτιμου δημότη Λευκάδας, ανέφερε:

“Γεννημένος προ 66 ετών στην Αθήνα, από γονείς μέτοικους, είχα γενέτειρα (όπως όλα τα ζωντανά), μα ποτέ καθαυτό πατρίδα. Όχι πως δεν είχα επιδιώξει να αποκτήσω νέα πατρίδα: πρώτα τη Θεσσαλονίκη, κατόπι την Κρήτη, και τέλος την Κύπρο, μεταφέροντας μάλιστα τα πολιτικά μου δικαιώματα ― όταν δεν είχα ακόμη απελπιστεί από τους Έλληνες πολιτικάντηδες. Δεν βρήκα ανταπόκριση”.

Δύο μέρες αργότερα, σαν σήμερα πριν δώδεκα χρόνια, ο ομιλητής αποκτούσε την οριστική του πατρίδα.

Μια από τις πληθωρικότερες πνευματικές μορφές του ελληνικού 20ού αιώνα, ο Γιώργος Πάνου Σαββίδης, πρωτίστως φιλόλογος και δάσκαλος ― αλλά και εγκρατής ποικίλων άλλων ευγενών παθών (μουσική, κινηματογράφος, εκδοτικά, βιβλιοφιλία, γαστρονομία, δημοσιογραφία) ― καθ’ όλο το β΄ μισό του 20ού αιώνα πλούτιζε τον νέο ελληνισμό με καρπούς στέρεης γνώσης.

Όσοι τον γνωρίσαμε (μαθητές, αναγνώστες, φίλοι) τον θυμούμαστε με αγάπη. Με μια αγάπη την οποία συμπυκνώνει σε πρόσφατη συνέντευξή της (εφημ. Καθημερινή, Κυριακή 27 Μαΐου 2007) η καθηγήτρια Fatima Yeloeva, επικεφαλής στο Τμήμα Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών του Κρατικού Πανεπιστημίου Αγίας Πετρούπολης:

“Το πρώτο που κάνω συνήθως στην Αθήνα είναι να πηγαίνω στην οδό Μουρούζη και να χαιρετάω το σπίτι του Γιώργου Σαββίδη. Εκεί μπαίνεις σε μια τρύπα μεταξύ δυο σπιτιών και ξαφνικά σου αποκαλύπτεται ένα νεοκλασικό σπίτι όπως ο μαγικός κήπος στην Αλίκη στη στη χώρα των θαυμάτων. Έτσι μου χαμογελάει η Αθήνα”.

Published in: on Ιουνίου 11, 2007 at 9:32 πμ  2 Σχόλια